Sen, bir tek sen, kendi gövdemden ayrı olarak duyumsayabildiğim sevgili bir konaksın. Sen, bir tek sen, hürmetime mazharsın. Sen, bir tek sen, dokunduğumda ufalanıp gitmiyorsun. Sen, sevgilim, tek gerçek şeysin.
Gamsız,tasasız ve de sorumsuz olsaydım;akışına bıraksaydım hayatı daha mı iyi olurdu herşey. Yoksa anlamsızca tüketir miydim en değerli saydıklarımı. Düşünüyorum bazen.
Bu soruya cevap arayan bir kafa,gamsız olmaya çalısırken,döner dolaşır en sonunda kederlerde kaybolup gider sanırım.
O yüzden,uzak denizleri hayal edip bir karış suda boğulmaya devam.
Kim bilir ,belki bir gün,bir denizci alıp beni götürür oralara. ☁🌊